Het niet in een groep maar met zijn tweeen varen is anders. Meer risico, minder zogenaamd democratisch overleg en dus tijdwinst. Het noodzakelijke op je tenen lopen voor kwetsbare figuren in zo'n groep, die verder best wel aardig zijn, valt mij moeilijk.
Ten tweede die eindeloze oceaan deining die mooie griezelige dalen kan scheppen, vlak onder de rotskust en die tot grote schrik en heel plotseling door snel opkomende wind tot golven aangroeien en schuimranden gaan vertonen.

Tja, in Spanje en Griekenland zocht je dan het strand op, maar hier niet, want zeker La Gomera torent zelf als een grote rots uit de zee op. En het kleine beetje wat hier strand heet, is strand van zwarte tennis of kleine voetballen die ratelend op de golven van de hoge branding over elkaar tuimelen. Waag het dan maar niet bij een landing om je boot te beschermen tegen het "strand" maar houdt de boot tussen jou en het strand om niet behoorlijk persoonlijk beschadigd te worden. Nou is het, en ik meen het, veel beter dan op een zandstrand, lekker slapen op een bed van kleine keien, verscholen achter je kano gehuld in slaapzak en bivakzak. Maar heel naar is het als je 's nachts wakker wordt door een onbestemd gevoel en je opricht en het water ziet aan de andere kant van je boot. Griekenland had geen of nauwelijks eb en vloed en dus ook niet deze verrassing.

El Abrigo
Maar goed ik zal bij het begin beginnen. Over onze vliegtocht, het bagagedepot op schiphol (dat is toch geen koffer meneer ?) en verbazing bij reizigers bij het voorbij rijden van een kano van bijna 6 meter op twee wielen en een neuswiel valt niet zo veel te zeggen en ook niet van de eindeloze wandeling van het vliegveld langs de vluchtstrook van een snelweg van het vliegveld naar El Abrigo. [foto 1]
Des te meer over de heerlijke, knotsen van mosselen en de daar traditionele in de schil gekookte aardappelen en ook over de verse sardines in azijn en olijfolie. Grandioos, sorry beter dan de Grieken.

Hierna een slaapplaats gevonden tussen een muur van ca 1 meter hoog en onze kano aan de openbare straatweg. Dat geeft problemen als late cafebezoekers menen hun blaas te moeten ledigen tegen de muur op enkele meters van ons onderkomen. Het is wonderlijk dat het niet beheersen van de Spaanse taal geen enkel probleem vormt in deze benarde situatie. De volgende morgen varen wij verkwikt en gelaafd en tot verbijstering van de lokale bevolking en toeristen weg in de richting van Cristianos. [foto 2]

Borsten, billen en haaien
De zee is redelijk kalm als we na een halve dag varen landen op het strand van Los Cristianos tussen de bergen toeristen. Aan blote borsten geen gebrek en de bandjes van de tanga's tussen de billen. De boot naar Gomera vertrekt in de middag. Hoewel een Noorse boot van Fred Olsen doen we ons wederom tegoed aan lekker eten zoals tortilla's, ansjovis, octopus salade etc. Mijn geachte vriend meent tijdens mijn si‰sta op de boot 2 maal haaien gezien te hebben evenals 3 maal dolfijnen. Dat laatste geloof ik, want ik heb ze later in de week ook gezien (hij niet want hij had toen geen bril meer) en het eerste wens ik niet te geloven hoewel anderen het beslist niet voor onmogelijk houden in dit gebied.

Aangekomen op la Gomera in de stad San Sebastian stallen we de kano met alle bepakking erin voor het lokale politie bureau en sjouwen het stadje in. Terug op het centrale plein fel beschenen door lampen van ca 1000 W strijken we neer tussen de zeer mooie jonge moeders met spelende kinderen die de aangeboden hollandse kaas met crackers best laten smaken.
Om 10 uur floept het licht uit en laat honderd mensen in het donker achter op het plein. Wij sjokken met de boot achter ons aan naar de boulevard en het strand (nou ja) en leggen ons ter ruste voor het plaatselijke reddingsbrigade huisje. Hoewel we wel tenten bij ons hebben blijken dit evenals in Griekenland nutteloze attributen te zijn, zeker als je ook nog een waterdichte bivakzak hebt. Even een goede raad. Als je zo'n ding wilt aanschaffen koop dan een ventilerende die echter niet goedkoop is. Plastic is waardeloos. maakt je slaapzak drijfnat (condens) en kost tijd in de morgen om deze te drogen, afgezien dat het niet fris is. De volgende morgen begint in een minuscuul kledingstukje met een ijskoude straal water uit een waterslang die een plaatselijke bewoner vasthoudt nadat hij de schaarse planten en palmen voorzien heeft van water.
Na ons ontbijt aan een soort kiosk, maar dan wat groter, genoten te hebben bestaande uit koffie, sinaasappelsap (vers) en worst in citroenmarmelade (!) gaan we van het strand richting westkust van la Gomera. Het eerste dorp is la Rajita. Het is volledig verlaten en doet spookachtig aan.
De kust is ‚‚n bonk rots en verbijsterend mooie gaten van ca 1 meter diameter net aan het oppervlak slurpen het deinende water op en spuiten dit weer uit met bijna beangstigend onderaards geluid. Kapelvormige gaten in de wand van wel 15 meter hoog vangen de enorme watermassa's op en stuwen die in wit schuim omhoog waardoor prachtige regenbogen ontstaan door het opstuivende en vernevelde water [foto 3].

Oceaandeining en acceptatievermogen
Mijn taak achterin de kano, het roer bedienend met de voeten, is, dit geweld zo dicht mogelijk te benaderen zodat mijn vriend z'n plaatje kan maken. In de diepte van de wegtrekkende lange golven zie ik de begroeide (jazeker) rotsbodem groen en kletsnat opblinken. [foto 4]
Ik wacht op zijn signaal dat dit wel de grens van zijn acceptatievermogen is, waarbij ook mijn grenzen op dit punt bereikt worden en het achterwaarts terugpeddelen moet aanvangen. Keren met een boot van 6 meter dwars op de golven op korte afstand van de rotsen behoort tot de onmogelijkheden. Omkijkend zien we nieuwe watermassa's op de kust aanrollen die onze inspanning in delen van seconden doen vergroten. Inmiddels is de zon al knap gedaald en deze zal om 7 uur geheel verdwenen zijn. Er is weinig mogelijkheid van een landing om de nachtrust te gaan genieten dus er moet haast gemaakt worden om het volgende dorp te bereiken.

Verraderlijke rotsen
Het schuim op de golven vertelt ons bij goed zicht waar de rotsen onder het oppervlak zijn. In de opkomende schemer is het dus slecht varen en dat gaan we even later hardhandig ervaren. Zeker 30 m uit de kust staat recht tegenover ene kaap, na het bijna verlaten dorp la Dama en even voor Fueltas een hoge rotspunt van ca 20 m. Het uitwijken naar zee wordt in gezamenlijk overleg als overbodig beschouwd. Dichtbij gekomen menen wij nog een recht voor ons aankomende golf te kunnen nemen. Maar op de top ziet mijn vriend en ik kort hierna grond achter deze golf. Het achterwaarts varen wordt meteen ingezet. Maar een reflectiegolf van de links opdoemende rots grijpt de boot en ik zie reeds groen water. Tja, soms, en het rood siert mijn kaken, is mijn lus van mijn spatzeil niet aan de buitenzijde van mijn zeil, maar nu is hij gelukkig op de goede plaats. Ik kom boven naast de omgekeerde boot. Mijn peddel aan de peddel lijn, (zijn ook discussies over, weet ik) werkt perfect maar de peddel van mijn vriend grijp ik in het voorbijdrijven. Mijn drijvende zonneklep van zeer geringe waarde grijp ik eveneens in de nog niet beheerste paniek en trek hem tot over mijn hoofd om mijn nek. De boot met een totaalgewicht incl bepakking van ca 90 kg wordt terug gekanteld. Onze wielen, absoluut onmisbaar, dobberen in de kuip waar eveneens de hoge golven nog vrij spel hebben, doch deze worden al watertrappend in de netten op het dek opgeborgen. Het wel of geen zwemvesten aan is later in de week dan ook geen discussie punt meer geweest. Mijn vriend kruipt in de voorste kuip en vangt aan te varen naar de kust en ik poog met mijn handen het water uit de achterste kuip te slaan wat weinig succes heeft. Ook de enige handpomp in het voordek weigert dienst, later blijkt de aanzuigopening verstopt met een stukje plastic. Daar mijn vriend zijn bril is kwijtgeraakt poog ik hem al zwemmend en duwend de juiste richting aan te geven. Doch aangezien ze mij vroeger mijn voorkeur voor links schrijven onderdrukt hebben is het verschil tussen links en rechts altijd een zwak punt gebleven, hetgeen hier bijna tot een ongeluk leidt. De volgelopen boot is op het keienstrand een gevaar. Blauwe plekken en schaafwonden zijn dan ook het resultaat. Na soep en (sterke) drank gaat de wereld er gelukkig weer anders uitzien. Alle bagage is drooggebleven achter de luiken. De nachtrust wordt begeleid door het rollen van de keien waarbij het geluid weerkaatst wordt door de hoge rotsen achter ons. De volgende morgen na een heerlijk bad in een natuurlijke staat in de zee wordt een nieuw probleem besproken de branding is heftig en de (keien-)kust is steil. Besloten wordt met transport dekjes over de kuip de boot zwemmend door de branding te brengen. Dat wordt een flop. De boot komt 45 graden ten opzichte van het strand en kentert. Een nieuwe poging, een man varend en de ander man duwend door de branding heeft meer succes. De tweede man moet zich dan wel aan boord h˜sen en zich in een haast half volle kuip laten zakken. Aangezien de achterkuip geen pomp heeft, hetgeen een gemis is, wordt het sponsen.

Na de kentering
Een uurtje later zitten we aan een copieuse maaltijd in het haveloze dorpje Fueltas. Zwaardvis, gegrilde inkvis en makreel, uiteraard overspoeld met Rioja. De landing was als gebruikelijk op het inktzwarte strandje met zonnevlees in alle maten. Dan gaan weer door naar Valle Gran Grey. Een ongelooflijk mooi plaatsje tegen de heuvels. Palmbomen bananenbomen en veel groen. Aan het strand mooie huizen, maar anders dan 10 jaar terug. De disco en eettenten rukken op en de prijzen stijgen. De hoge branding op het zwarte strand doet ons een betere plek zoeken achter het dorp doch daar is het helemaal te gek. Dan maar op het publieke strand af waar we natuurlijk een bezienswaardigheid worden. Want die gekken hebben ze natuurlijk over zee aan zien komen. Maar we zijn slim geworden. Voor de branding laat ik me uit de boot vallen en hang als een remparachute achter de boot als we door een hoge golf door de branding naar het strand worden gesleurd. Daar we niet van verrassingen houden slepen we de boot hoog op het zwarte zandstrand en gaan over tot het zetten van koffie en het nemen van een Ponche Caballero hangende in onze Tatteljee stoelen. Na een rondgang langs de eettentjes en terrasjes leggen we ons in onze bivakzakken elk aan een kant van de kano. De volgende morgen worden we gewekt door een luid toeterende bus op een afstand van 10 m die vele passagiers inlaadt die ons gadeslaan bij het uitrekken en het nemen van een verfrissend bad in de hoge branding. Ongevraagd worden door hier langdurig verblijvende toeristen verschrikkelijk verhalen verteld over de noordkust van het eiland. Besloten wordt om tocht door te varen naar Taguluche. Bij het verlaten van het strand vaart ditmaal mijn vriend alleen door de branding aangemoedigd door mij met wilde kreten waarna ik met veel gesteun na de branding aan boord klim. Helaas heb ik vergeten het roer met de hand naar beneden te brengen en moet opnieuw de boot verlaten. Dan volgt een prachtige tocht met zeer hoge kliffen en een niet op de kaart aangegeven dorp dat in terrassen omringd met bananen en palmbomen heeft tegen de rotsen gekleefd lijkt. De weg uit de kust naar het dorp is zichtbaar maar onderbroken en haast onmogelijk te begaan. [foto 5]

Inktvis,paprika en patatten
Het volgende dorp na het passeren van steile rostformaties lijkt voorzien van een natuurlijke haven maar dat is bedrog. Nare rotsen zichtbaar aan het schuim en de reflectiegolven liggen in het front van de haven. Toch komen we aan een prachtige maaltijd. Aangezien we de spaanse taal niet beheersen wijzen we op de gevulde borden van de plaatselijke bevolking en verkrijgen inktvis in een soep van uien paprika tomaten en gekruid met onder andere laurier en pepers. De pataten en het bier sluiten we niet uit.
Bereidwillig geduwd door enige forse duitse badgasten komen we door de branding en varen terug naar Valle Gran Rey met redelijk kalm water. De volgende morgen is het anders. De wind en branding zijn meer dan gisteren. Opnieuw geduwd door een forse duitser verlaten we het strand (Heren kunt U ons helpen ?) doch na de branding moet ik toch de boot verlaten om het roer uit te klappen. We hebben pal wind tegen (Z.O.). doch het tijdschema dwingt. De voorman krijgt de golven over zich heen en de achterman alle spetters van de peddel recht in het gezicht. Het zout dringt in de ogen en is alleen een beetje af te wenden met de zonneklep diep over de ogen. Het is een machtig gezicht hoe de boot zich gedraagt in aankomende rollers. De rechthoekige expeditie luiken vast en dicht gebonden met riemen blijken toch later onvoldoende dicht te zijn bij dit geweld, wat dus natte slaapzakken oplevert. 's Avonds na een tocht van 4 1/2 uur zonder enige rust aangekomen in la Rajita zit het zout in korstjes in mijn te lange nekharen.
Even dreigt er een misverstand in een restaurant welke geheel onder een rots schuil gaat, als ik al te vrijmoedig, denkend aan Griekse gebruiken, de keuken in stap om te kijken wat de pot schaft.
Na een goede nachtrust op de kiezels zien we rustig water. Voor de haven bespeuren we een groep van wel 20 dolfijnen die lang in kringen daar blijven rondzwemmen en spartelen. Als ze vertrokken zijn zien we opnieuw een groep die de havenmond passeert. Op weg naar San Sebastian speuren we rond maar zien alleen opnieuw de fascinerende rotsen en grotten.

In San Sebastian uiteraard de koffiejuffrouw begroeten in haar rotonde, die vijf oudere heren met veel gebaar attent maakt op ons en onze waaghalzerij. Er ontbrandt een stevige discussie tussen de heren als een van hen meent dat wij een bepaalde afstand in een onmogelijke tijd hebben afgelegd. Opnieuw de veerpont aankomst op het vlezige strand, dezelfde oudere heren met hun zeer jeugdige en spaarzaam geklede vriendinnen.
Na een potje bier van 1 (!) liter en een paella van f8.90 voor twee leggen we ons te ruste achter de gestapelde strandstoelen.
In de morgen worden we in het donker om 6h30 gewekt door een enorme bulldozer die met overmatig geweld in banen evenwijdig aan de zee het strand gaat schoonmaken. Wegwezen dus.

De zee is uitermate vlak . Volgens de foto's van de excursie boten moet het hier wemelen van dolfijnen maar wij bespeuren niets. Om 6 uur moeten we op het vliegveld zijn doch menen dat met zo'n vlak water de tijd aan ons is. Plotseling steekt de wind open stuwen de golven op tot zo'n 1.5 meter. Er is geen enkele uitwijkmogelijkheid en sommige golven krijgen al krultandjes. Er is nog even twijfel om toch terug doch het niet weten hoe groot de angst bij de ander is maakt het makkelijker om te beslissen om door te varen. De vliegtuigen die reeds de daling hebben ingezet vliegen over ons in de zelfde richting. Als we aankomen in El Abrigo hebben we weer 2,5 uur zonder enige rust en niet bepaald rustig gevaren. Over het gebroken neuswiel, toeterende bussen op de bochtige wegen en ook op de vluchtstrook van de snelweg zal ik het hier maar niet hebben. Evenals de zorgen dat onze boot niet in het vliegtuig komt. Bruinverbrand en doodvermoeid komen we na een spannende week weer thuis.

iets over de boot Type Calypso II (2 personen )
Merk North Shore
Uitvoering : voetbediend roer, rechthoekige expeditie luiken, pomp in front met handel (fabrikant Henderson),
ledig gewicht 40 kg
lengte 6m

bevindingen :
uiterst stabiel en snel
behoorlijke laadruimten
uitstappen op zee mogelijk
boot reageert perfect op het roer
pomp is perfect met grote capaciteit (mits geen verstopte inlaat)

minder gunstig :
luiken zijn niet voldoende af te sluiten (rubber is veel te slap)
hefinrichting roer werkt vaak niet correct op zee uit de boot bediend
‚‚n pomp is beslist te weinig
voetsteunen roer moeilijk verstelbaar bij wisseling van langere reisgenoot (boutje, moertje)

extra aangebracht :
bagagenetten op het dek in het front van de kuipen
2 insteekwielen en een neuswiel (Nova te Hoorn)
rubber lussen naast de kuip als peddelpark
peddellijnen naast de kuipen
lijn aan de losse pomphandel

back to Gomera page